Złość u dziecka – jak sobie z nią radzić?

Zapewnij dziecku bezpieczeństwo

Gdy dziecko się złości, należy w pierwszej kolejności pomyśleć o bezpieczeństwie – komforcie fizycznym i psychicznym.

Maluch musi wiedzieć, że panujesz nad sytuacją i absolutnie nie boisz się jego napadu, że jesteś od niego silniejsza. Nauczenie się panowania nad złością wymaga bowiem wykluczenia strachu przed emocjami, pogodzenie się z nimi. Potrzebna jest wiara w to, że każda emocja jest dobra.

Dziecko czujące się bezpiecznie, lepiej poradzi sobie z gniewem. Poza tym szybszemu uspokojeniu sprzyja pokazanie, że przyzwalasz na dziecięcą złość, ale nie zgadzasz się na agresywną ekspresję uczuć.

Wszelkie wahanie oraz poczucie bezradności po stronie mamy czy taty niestety mogą jeszcze bardziej zintensyfikować emocje kilkulatka.

Poczekaj z rozmową

Jest też inna ważna zasada – w napadzie złości nie rozmawiaj o emocjach. W takim momencie żadne rozsądne argumenty do dziecka nie trafią, w naturalny sposób pozostaje ono na nie głuche.

Na pogadankę przyjdzie czas, gdy dziecko już w 100% się uspokoi.

Zbyt wczesne próby podejmowania dyskusji z pewnością zakończą się kolejnym atakiem złości.

Reaguj stanowczo, ale ze spokojem

• Gdy dziecko się złości, bądź obok. Jeśli nie zachowuje się agresywnie, możesz je przytulić, pocieszyć, ale bez zbędnych słów. Absolutnie nie pozwalaj na to, by maluch Cię bił, szarpał, wyrywał włosy z głowy, drapał…Reaguj spokojnie i stanowczo.
• Gdy maluch rzuca się na ziemię, zadbaj o to, by był w bezpiecznym miejscu i zostaw, nie obdarzając zbędną uwagą. Pozostań obok, gdyby sytuacja wymagała interwencji.
• Gdy dzieci w przypływie złości się biją, rozdziel je i odseparuj, a po wyciszeniu emocji przytul i pociesz.

Celem rodzica jest nauczenie dziecka sposobów samouspokajania się. Należy dążyć do tego, żeby maluch sam potrafił kontrolować swoje zachowanie bez ingerencji z zewnątrz. Do tego niestety potrzeba wielu epizodów napadów złości…i morza cierpliwości.

Rodzic powinien okazywać złość

Dzieci uczą się przez naśladownictwo. Dlatego każdy rodzic powinien nauczyć dziecko nie tego, jak nie wyrażać złości (wtedy znacznie rośnie ryzyko, że złość zostanie wymierzona w dziecko i nabierze autodestrukcyjnych zachowań), ale jak ją wyrażać w odpowiedni sposób.

Dlatego nie wolno ukrywać własnych emocji.

Przeczytaj – rodzicu, masz prawo się wściekać

Oczywiście możesz próbować mówić słodkim tonem z uśmiechem przyklejonym do twarzy, gdy jesteś wściekła. Jest to możliwe…ale wypada sztucznie, nawet dla małego niedoświadczonego życiowo dziecka, które wie, że coś nie gra…

Prawda jest taka, że nie da się nawet przed dwulatkiem ukryć emocji i w sumie to dobrze…Bo gdy w kontrolowany sposób wyrażasz własną złość, mówiąc na przykład – „Jestem wściekła, bo nie podoba mi się to i to…Potrzebuję czasu dla siebie ” pokazujesz swoją postawą, że akceptujesz własne uczucia, że często nie są one dla Ciebie proste ani przyjemne, ale radzisz sobie z  nimi. To dla dziecka ważna, bo autentyczna lekcja.

Z pewnością niejednokrotnie zdarzy Ci się krzyknąć w przypływie złości. Trudno znaleźć rodzica, który tego nie robi. Warto jednak pracować nad sobą, by nie atakować słowami.

Dziecko powinno się przekonać, że złość i irytacja rodzica to nie koniec świata, że nawet wtedy, kiedy rodzic się denerwuje, ono jest nadal kochane, a mama czy tata zaraz się uspokoją. Tylko w ten sposób będzie w stanie stawić czoła własnym frustracjom, ograniczeniom i będzie mogło nauczyć się jak żyć w zgodnie z własnymi emocjami…nie wymierzając własnej złości przeciw sobie.