Zespół Aspergera, czyli to dziecko jest „niegrzeczne”

Dzieci z zespołem Aspergera postrzegane są jako „inne”, „dziwne”, wycofane, mają problemy z utrzymywaniem kontaktu, czasami bywają agresywne. Często przez lata pozostają niezdiagnozowane z przyklejoną łatką „niegrzecznych i źle wychowanych”. Odtrącane przez rówieśników, ciągle krytykowane przez nauczycieli…Ich rodzice przez lata słyszą o swoich niskich kompetencjach i błędach, jakie popełniają. Pierwsze objawy zespołu Aspergera nie są tak typowe jak w przypadku autyzmu i bywają przez lata ignorowane. Jak rozpoznaje się zespół Aspergera i jak leczy?

Czym jest zespół Aspergera?

Pierwsze wzmianki o zespole Aspergera pochodzą z lat 40-tych XX wieku.

Zespół Aspergera nie jest uznawany za chorobę, ale inny wzorzec rozwoju dziecka, zaburzenia rozwojowe, łagodniejszą odmianę autyzmu, towarzyszącą  dziecku przez całe życie. Wystąpienie ZA wynika z innego funkcjonowania układu nerwowego.

Przyczyn ZA szuka się na wielu obszarach – w trudnym porodzie, zakażeniach okołoporodowych, skłonnościach genetycznych, a także we wpływie toksyn, na przykład ze szczepień („oficjalnie” szczepienia nie powodują autyzmu i chorób pokrewnych, ale sądy przyznają odszkodowania dla rodzin, których dzieci ucierpiały w wyniku szczepień. Wielu rodziców dzieci autystycznych łączy fakt podania szczepionki z rozwojem autyzmu i zaburzeń ze spektrum autyzmu. Większość lekarzy w zdecydowany sposób odrzuca hipotezę, że szczepionki mogą wywołać autyzm) . Istnieje mnóstwo kontrowersji na temat przyczyn rozwijania się zespołu Aspergera, naukowcy nie znają jeszcze w 100% odpowiedzi na pytanie, skąd bierze się zespół Aspergera.

Większość przypadków ZA diagnozowany jest dopiero na początku nauki w szkole.

Zespół Aspergera – pierwsze objawy w okresie niemowlęcym

Dzieci z zespołem Aspergera jako niemowlaki często są niespokojne, lękliwe, płaczące. Trudno je uspokoić w klasyczny sposób, tuląc i kołysząc. Wykazują wręcz niechęć do przytulania. Czasami pomaga mocne spowijanie, innym razem jedynie podróż samochodem lub spacer na świeżym powietrzu. Kłopot stanowi usypianie zarówno w dzień, jak i w nocy. Niemowlęta z ZA nie poszukują kontaktu z rodzicem, nie utrzymują kontaktu wzrokowego, wykazują nadmierną lękliwość w stosunku do obcych osób.

Objawy zespołu Aspergera u małych dzieci

Już od najmłodszych lat dzieci z ZA mają kłopot z odbiorem i przetworzeniem nadmiernych bodźców ze środowiska. To co dla innych dzieci jest do zaakceptowania, w ich przypadku jest nie do zniesienia. Głośniejszy dźwięk, jaskrawe światło szybko wyprowadzają dzieci z Aspergerem z równowagi.

Z czasem pojawiają się pierwsze zastanawiające sygnały.

Dziecko z zespołem Aspergera może unikać pewnych faktur czy kolorów. Odmawiać zdjęcia obuwia na trawie czy protestować przed chodzeniem po drewnianej podłodze. Może nie akceptować czesania, wiązania włosów, zaplatania warkoczy, noszenia określonej części garderoby, a także niektórych typów jedzenia. Na przykład jeśli zakłada bluzkę, to tylko czerwoną, jeśli buduje wieżę to tylko z 10 klocków nigdy 9 czy 15.

Dzieci z zespołem Aspergera każdego dnia bardzo ściśle trzymają się rytuałów. Wymuszają wyjście na spacer jedną wybraną trasą. Reagują histerycznie na każdą, nawet niepozorną zmianę w codziennej aktywności.

zespół Aspergera

Bardzo typowe jest tendencja do spożywania ciągle tych samych posiłków, ułożonych w ściśle określony sposób na talerzu, uparte odmawianie spróbowania czegoś nowego. Dziecko z ZA ma swoje ulubione potrawy i tylko je spożywa w ściśle określonej kolejności – na przykład najpierw całe mięso, potem ziemniaki, a na końcu warzywa. Poszczególne produkty nie mogą się ze sobą stykać i ma być ich określona ilość.

Dzieci z zespołem Aspergera albo dużo szybciej od rówieśników uczą się mówić albo mają zaburzony, opóźniony rozwój mowy. Niekiedy miewają  bardzo bogate słownictwo i mówią, jak dorośli, używając specjalistycznych terminów. Nie rozumieją jednak metafor, przenośni, wszystko odbierają dosłownie.

Cechą charakterystyczną jest także ustawianie przedmiotów w rzędy i klasyfikowanie, a także zamiłowanie do nietypowych przedmiotów i traktowanie ich jak zabawki (na przykład drewnianej deski do krojenia czy wałka do ciasta). Może pojawiać się również agresja i bardzo intensywne, trudne do opanowania napady furii. Bardzo wyraźny jest brak akceptacji niespodzianek, także tych pozytywnych.

Zazwyczaj dzieci z ZA mają gorszą koordynację ruchową, częściej upadają, gorzej radzą sobie na placu zabaw, później uczą się jeździć na hulajnodze, rowerze. Nierzadko mają również kłopot z opanowaniem zdolności manualnych, choć dość szybko rozpoznają cyfry, litery i liczą.

Dla dzieci z ZA rzeczywistość jest do zaakceptowania tylko wtedy, kiedy jest przewidywalna. Każda nawet najdrobniejsza zmiana jest odbierana negatywnie, nierzadko z agresją.

Największy problem dla dzieci z ZA stanowią kontakty społeczne. Dzieci z Aspergerem mają niski poziom inteligencji emocjonalnej. Zazwyczaj mówią, co myślą. Nie rozumieją zasad kierujących kontaktami społecznymi, nie uznają kurtuazji, wyuczonych grzecznych zachowań, a także żartów i ironii. Nie nawiązują kontaktów społecznych, sprawiają wrażenie, jakby im na nich totalnie nie zależało.

Z drugiej strony mają zazwyczaj specyficzne zainteresowania z wąskiej dziedziny, w których są niedoścignione.

Ufaj swojej intuicji

Zazwyczaj rodzice dzieci z różnymi zaburzeniami widzą, że rozwój ich dzieci nie przebiega prawidłowo. Gdy poszukują pomocy, ich niepokój najczęściej jest bagatelizowany, a nawet wyśmiewany, lekarze przychodzą z uspokajającymi diagnozami. Mamy słyszą, że na siłę wymyślają choroby dziecka, czy są nadopiekuńcze, że mają dać dziecku spokój, że przyjdzie czas, że maluch dogoni rówieśników, a różnice się zatrą, bo każde dziecko rozwija się w swoim tempie.

Nie warto dać się zwieść takim tłumaczeniom. Jeśli czujesz, że coś jest nie w porządku, szukaj pomocy. Nie odpuszczaj.

Bywa też inaczej, że problem jest wypierany. Rodzice widzą niepokojące objawy, ale nie chcą o nich mówić. Sami przed sobą udają, że wszystko jest w porządku.

Często to ojcowie nie przyjmują do wiadomości istnienia problemu. Utrzymują, że wszystko jest ok i swoją postawą wymuszają życie tak jak dawniej, jakby nic się nie działo…Niestety ze szkodą dla dziecka.

Kto diagnozuje zespół Aspergera?

Zespół Aspergera stwierdza psychiatra.

Im wcześniej zostanie zdiagnozowany problem, tym szybciej można rozpocząć terapię i pracować nad zachowaniem dziecka, zwłaszcza w zakresie kontaktów społecznych. Niestety terapia jest długa i wymagająca, jednak rozpoczęta wcześnie daje najlepsze efekty.

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Skonsultuj się z lekarzem.

Jesteśmy tu dla Ciebie. Podejmujemy tematy, które dla nas, Rodziców, są ważne. Miło nam Ciebie gościć na naszej stronie! :) Pozostaw ślad po sobie w komentarzu! Jeśli prowadzisz bloga, chętnie Cię odwiedzimy! :)

Komentarze

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

    Polecane tematy