Zaburzenia psychiczne po porodzie

Zdarza się bowiem, że czarne myśli dotyczące rozwoju dziecka uniemożliwiają działanie. Przykładowo młoda mama obawiająca się, że podczas kąpieli dziecko się jej wyślizgnie i utopi się, może przestać w klasyczny sposób kąpać maluszka, a ta, która obawia się, że maluszek w nocy przestanie oddychać, może czuwać i sama nie sypiać, zmuszając do takich poświęceń również partnera.

Czym są spowodowane zaburzenia obsesyjno-kompulsywne u matek?

Naukowcy nadal nie wiedzą, czym mogą być wywoływane zaburzenia obsesyjno-kompulsywne u młodych mam. Przypuszcza się, że przyczyną mogą być znaczne wahania hormonów.
Ponadto zaburzenia tego typu mogą być „kontynuacją” depresji.

Przyczyną może być również odpowiedź emocjonalna u młodej mamy, do której w jednej chwili dociera myśl o ogromnym zadaniu, które właśnie przed nią stoi oraz pojawia się lęk dotyczący tego, czy będzie w stanie sobie z nim poradzić.

Psychoza poporodowa

Drugim ważnym zaburzeniem, które pojawia się po porodzie jest psychoza poporodowa, często mylnie utożsamiana z depresją poporodową, czy baby blues.

Choroba ta dotyczy 1-2 rodzących na 1000. Najczęściej jej przebieg jest podobny u różnych kobiet. Zaczyna się od kłopotów ze snem i od bezsenności, następnie pojawia się uczucie silnego niepokoju i przygnębienia, młoda mama staje się podejrzliwa (często nie chce i nie potrafi spuścić dziecka z oczu choćby na chwilę, nie wspominając o powierzeniu opieki nad nim drugiej osobie), nietypowo się zachowuje, pojawiają się ataki paniki, koszmary nocne i pobudzenie psychoruchowe, następnie myśli natrętne, halucynacje i omamy oraz urojenia.

Na psychozę poporodową narażone są głównie kobiety, które przed porodem obserwowały u siebie zaburzenia nastroju, u których w rodzinie występowały choroby psychiczne.

Najczęściej psychoza pojawia się przy pierwszym porodzie (przy drugim, gdy była obecna również przy pierwszym). Czynnikami zwiększającym ryzyko wystąpienia tego zaburzenia jest również cesarskie cięcie oraz poród, który kończy się śmiercią dziecka.

Psychoza wymaga leczenia farmakologicznego na oddziale psychiatrycznym. Zazwyczaj potrzebna jest trzymiesięczna terapia po porodzie. Poddanie się terapii jest bardzo ważne, bo nieleczona choroba może prowadzić do nieszczęść, w tym utraty dziecka z powodu chaotycznych, pozbawionych sensu działań matki.

Co można zrobić?

Lekarze i naukowcy prowadzący badania nad zaburzeniami psychicznymi po porodzie podkreślają, że ważna jest edukacja.

Istotne na tę chwilę pozostaje to, by uświadamiać dorosłym osobom, że po porodzie mogą pojawiać się różne myśli i nietypowe zachowania, które mogą przerosnąć osobę ich doświadczającą oraz jej najbliższe otoczenie, prowadząc do poważnych konsekwencji.

Trzeba mieć wystarczającą wiedzę oraz wrażliwość, by zauważyć ewentualne nieprawidłowości. Często bowiem cierpiący rodzic szuka wsparcia w najbliższych. Sygnalizuje, że dzieje się z nim coś niedobrego. Trzeba ten głos usłyszeć i zrozumieć.