Wypalenie rodzicielskie to coraz powszechniejsze zjawisko, które odnosi się do stanu psychicznego, emocjonalnego i fizycznego rodziców wynikającego z długotrwałego zmęczenia i stresu związanych z opieką nad dzieckiem. Rodzice zaczynają wtedy odczuwać ogromne przytłoczenie codziennymi obowiązkami, wychowywaniem czy edukacją swojej pociechy. Wbrew pozorom syndrom ten może dotyczyć zarówno opiekunów najmłodszych dzieci, jak i starszych czy nastolatków. Wyczerpanie rolą rodzica bardzo często negatywnie wpływa na relacje w rodzinie, jak i zdrowie psychiczne samych dorosłych. Czym jest wypalenie rodzicielskie i jakie są jego przyczyny?

Wypalenie rodzicielskie – na czym polega?
Wypalenie rodzicielskie to nic innego jak ogromne wyczerpanie psychiczne i fizyczne, którego
doświadczają rodzice w wyniku chronicznego zmęczenia związanego z rolą rodzica. Termin powstał w latach 80. ubiegłego stulecia po dokładnych badaniach sytuacji i uwarunkowań środowiskowych wpływających na samopoczucie współczesnych matek i ojców. Według specjalistów Katolickiego Uniwersytetu w Lowanium w Belgii problem dotyczy ponad 9% wszystkich matek i 2% ojców. Co jednak istotne syndrom ten zazwyczaj rozwija się stopniowo – od początkowego znużenia i zmęczenia rolą rodzica, aż po całkowitą utratę energii i siły.
Najczęstsze objawy wypalenia rodzicielskiego
Rodzice, których dotyka problem przede wszystkich odczuwają ogromne zmęczenie, frustrację, przebodźcowanie i potrzebę dystansu od swojej pociechy. Przeważnie syndrom rozpoczyna się od przytłaczającego wyczerpania, które doprowadza do zniechęcenia oraz emocjonalnego odcięcia się od dziecka. Chociaż zjawisko jest dosyć trudne do rozpoznania i często może być mylone z innymi problemami to wśród najczęstszych jego objawów wymienia się:
- poczucie zmęczenia związane z rolą rodzica;
- drażliwość i nerwowość;
- izolację i emocjonalne wycofanie względem potomstwa;
- częste wybuchy złości;
- poczucie bezradności, nieefektywności;
- problemy ze snem, bezsenność;
- poczucie winy;
- przytłoczenie nadmiarem obowiązków domowych;
- trudność w utrzymaniu równowagi pomiędzy życiem rodzinnym a osobistymi potrzebami;
- bóle głowy i migreny;
- problemy z koncentracją;
- poczucie osamotnienia;
- brak motywacji;
- spadek samooceny;
- obniżenie nastroju;
- zaniedbywanie własnego zdrowia i potrzeb;
- zanik zainteresowań oraz aktywności.
Skąd bierze się wypalenie rodzicielskie?
Współcześni rodzice narażeni są na ogromną presję społeczną i oczekiwania dotyczące pełnionej przez nich roli. Wymagania związane z codzienną opieką nad dzieckiem, edukacją, pracami domowymi, a nierzadko również z pracą zawodową mogą doprowadzać do nadmiernego obciążenia. Niektórzy rodzice nie mogą też liczyć na wsparcie ze strony najbliższych czy partnera, a dodatkowo borykają się z innymi trudnościami np. finansowymi czy zdrowotnymi. Brak czasu dla własnych potrzeb także znacząco przyczynia się do pogorszenia nastroju. Ponadto nie bez znaczenia pozostaje również kwestia mediów społecznościowych i ciągłego porównywania się z innymi rodzicami.
Jak zapobiec wypaleniu rodzicielskiemu?
Chociaż wypalenie rodzicielskie może przydarzyć się każdemu to jednak da się mu w pewnym sensie zapobiec. Przede wszystkim już od początku rodzicielstwa powinno się dbać o zachowanie odpowiedniej równowagi pomiędzy codziennymi obowiązkami a czasem dla siebie. Należy również zwracać uwagę na swoje samopoczucie, uznawać i akceptować własne uczucia, nawet te negatywne. Kluczowe okaże się
także:
- poszukanie dodatkowej pomocy w opiece nad dziećmi;
- znalezienie przynamniej godziny dziennie dla siebie;
- utrzymywanie kontaktów społecznych;
- przesypianie 7-9 godzin na dobę;
- realistyczne oczekiwania wobec siebie;
- docenianie nawet drobnych sukcesów wychowawczych;
- proszenie o pomoc najbliższych bez poczucia winy.
Wypalenie rodzicielskie to realny problem, który diagnozowany jest u coraz większej liczby mam i ojców.
Warto przy tym zdawać sobie sprawę, że syndrom ten ma wpływ nie tylko na dorosłych, ale także na dzieci. Wypaleni rodzice częściej się złoszczą i krzyczą, co z kolei przekłada się na niską samoocenę oraz poczucie wartości potomstwa. Należy pamiętać, że dbanie o siebie oraz swój komfort psychiczny są tak samo ważne, jak opieka nad dzieckiem. Odpowiednia samoobserwacja, szybka reakcja i konsultacje psychologiczne okażą się więc kluczowe w przypadku wystąpienia objawów syndromu.
Rodzicielskie postanowienia noworoczne – 20 na 2020 rok
Rodzicielskie poczucie winy jest złym doradcą?
Czy Tobie też grozi wypalenie? Gdy rodzicowi brakuje sił…
Cukrzyca typu 2 u dzieci – jak się rozwija, jakie daje objawy? Kto jest narażony
Komentarze