Skąd się bierze agresja u dzieci?

Agresja u dzieci może mieć bardzo wiele przyczyn – zaczynając od najpowszechniejszych, czyli wynikających z okoliczności życia, poprzez problemy natury medycznej, a kończąc na zaburzeniach psychicznych.

Czynniki stresogenne

Agresywne reakcje na czynniki stresogenne są naturalne u małych dzieci. Mogą ujawniać się na wiele sposobów – biciem, popychaniem, gryzieniem, jak również celowym dokuczaniem innym, podłymi zachowaniami, niszczeniem przedmiotów. Agresja nie musi mieć wymiaru fizycznego, ale słowny – wiązać się z przezywaniem, dokuczaniem innym, grożeniem. Badacze udowodnili, że 90% agresywnych dzieci ma problem z jasnym wyrażaniem swoich potrzeb i uczuć. Dlatego rolą rodzica powinno być nauczenie już najmłodszych dzieci rozpoznawania swoich emocji i ich wyrażania. U podstaw powinna leżeć pełna akceptacja.

Agresywne dziecko to dziecko zagubione, nieszczęśliwe, mające poczucie niskiej wartości. Dziecko nie zachowuje się agresywnie, bo jest złe, ale zazwyczaj dlatego, że nie potrafi inaczej, jego reakcja jest natychmiastowa, spowodowana wcześniejszym doświadczeniem i wyrobieniem sobie wzorców zachowań.

Im dziecko staje się starsze, tym uczy się lepszego komunikowania tego, co pragnie i wybiera to w miejscu działań agresywnych – starsze dzieci zaczynają zarządzać swoimi emocjami i kontrolować reakcje i zachowania.

Agresywne zachowania u dzieci powinny zmotywować rodzica do poszukania przyczyn i rozwiązania problemu. Reagować trzeba od razu, niezależnie od poziomu agresji. To bardzo ważne, bowiem agresywne dzieci często, jak pokazują badania, mają problemy z prawem, częściej porzucają szkołę, a nawet popełniają samobójstwa.

agresja u dziecka

Agresja u dzieci – najczęstsze przyczyny

Agresja u dzieci może mieć wiele przyczyn i najpopularniejszymi są:

  • genetyczne skłonności, potwierdzane przez temperament i kształtowane przez doświadczenia,
  • trwały stres,
  • brak odpowiedniego rozwiązywania problemów,
  • nieumiejętność radzenia sobie z emocjami,
  • brak alternatywnych wzorców zachowań,
  • ograniczenie poznania innych wzorów zachowań – zachowanie agresywne rodziców, bliskich, rodzeństwa, itd.
  • nieskuteczny styl rodzicielstwa – zarówno zbyt surowy i autorytarny, jak również zbyt pobłażający i nieobecny,
  • konflikty w rodzinie, brak poczucia stabilności.

Choroba dwubiegunowa u dzieci

Objawem choroby afektywnej dwubiegunowej może być agresja u dzieci, szczególnie w fazie maniakalnej, kiedy dzieci dosłownie rozsadza od wewnątrz energia, stają się szczególnie niecierpliwe, tracą panowanie nad sobą i działają impulsywnie. Na drugim biegunie, gdy dziecko popada w depresyjne stany, agresja zostaje wyciszona, a do głosu dochodzi drażliwość.

Schizofrenia u dzieci

Agresja często towarzyszy dzieciom chorującym na schizofrenię. Impulsywność staje się efektem czynników wewnętrznych, w dziecku rodzi się często paranoiczny strach i nieufność a konsekwencją życia w poczuciu zagrożenia jest właśnie agresja.

Autyzm i upośledzenie umysłowe

Dzieci, które mają problem z poznaniem otaczającej rzeczywistości, mogą być agresywne. Ograniczenia w percepcji, kłopot z oceną wydarzeń może być bowiem bardzo frustrująca. Agresja u dzieci może wynikać z problemów z zwerbalizowaniu swoich uczuć.

Uszkodzenie mózgu lub padaczka

Agresywne zachowania u dzieci mogą być wynikiem uszkodzenia płata czołowego mózgu, jak również objawem padaczki.

Najlepszy sposób na agresję u dziecka?

Agresja u dziecka, która ma przyczyny fizyczne – wynika z dysfunkcji i chorób może być trudna do leczenia i wymaga współpracy ze specjalistą. Agresja pojawiająca się jako sygnał „nieradzenia sobie dziecka z emocjami” dzięki pracy i cierpliwości opiekunów może zostać rozwiązana i zminimalizowana u źródeł.

Agresja u dziecka powinna zmotywować rodziców, by przyjrzeli się prezentowanemu przez siebie wzorcowi wychowania, by spostrzegli „z zewnątrz”, w jakim środowisku żyje dziecko, z jakimi problemami się mierzy. Już na samym wstępie należy uzbroić się w cierpliwość, wykazać się taktem i zdecydować się na wprowadzanie zmian metodą małych kroczków.

Przede wszystkim rodzic powinien być dobrym wzorem do naśladowania. Z tego powodu nie może stosować kar cielesnych, czy sięgać po brutalne metody, w tym znęcanie się psychiczne. Kluczem do zmian zachowania jest próba zbliżenia się do dziecka, motywowanie go do wysiłku i nagradzanie ciepłej i uwagą dobre zachowania oraz próby na drodze do stawania się lepszym. Unikaj wzmacniania nieakceptowalnych zachowań poprzez krytykowanie dziecka, karanie i przyklejanie łatek. Uwierz w dziecko, że potrafi nauczyć się kontrolowania emocji – a ono uwierzy w siebie.

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Skonsultuj się z lekarzem.

Jesteśmy tu dla Ciebie. Podejmujemy tematy, które dla nas, Rodziców, są ważne. Miło nam Ciebie gościć na naszej stronie! :) Pozostaw ślad po sobie w komentarzu! Jeśli prowadzisz bloga, chętnie Cię odwiedzimy! :)

Komentarze

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.