Rodzice, którzy kochają zbyt mocno…czyli kilka słów o nadopiekuńczości

E.Dz: W jaki sposób możemy uchronić siebie i dziecko przed nadopiekuńczością? Gdzie przebiega granica pomiędzy tą „zdrową” miłością do dziecka a tą „niszczącą”?

K.G.: Najcenniejszym sposobem uchronienia swojego dziecka przed zaborczą miłością jest obserwowanie własnych reakcji i świadomość własnych uczuć w momentach, kiedy próbuje ono nowych doświadczeń i zachowań. Np. podczas nauki chodzenia dziecko przewraca się, co może być niepokojące dla rodzica. Warto jednak wtedy zdać sobie sprawę, iż jest to mój własny niepokój i potrzeba, abym sobie z nim poradził, by pozwolić dziecku na zdobywanie nowych doświadczeń. Kolejną ważną umiejętnością, wspomagającą rozwój samodzielności u dziecka jest umiejętność słuchania. Dzieci najlepiej wiedzą, kiedy i na co są gotowe. Wystarczy wsłuchać się ich potrzeby i towarzyszyć im w rozwoju. Warto także w sytuacjach, które są dla nas trudne i stresujące, korzystać z pomocy drugiego rodzica. Najczęściej bowiem tendencje nadopiekuńcze wykazuje jedno z nich. Kolejnym zadaniem dla rodzica jest pozwalanie dziecku na robienie po swojemu i popełnianie błędów.

Mądry rodzic towarzyszy swojemu dziecku zarówno podczas porażek jak i sukcesów. Wspiera go. Np. przy nauce wiązania butów przez przedszkolaka: zamiast robić to za niego możemy powiedzieć: „To wcale nie takie proste wiązać sznurowadła, ale widzę z jakim zaangażowaniem starasz się”. Z mojego doświadczenia zawodowego wiem, że nie zawsze da się jednoznacznie określić, co jest nadopiekuńczością, uzależnianiem od siebie a co „zdrową” miłością. Każdy z rodziców musi sam to rozstrzygnąć, by chcieć to zmienić. Bycie rodzicem to nieustanna praca nad sobą. Jednak praca ta przynosi wiele radości i satysfakcji. Przede wszystkim jednak warto wciąż uświadamiać sobie, że idealny rodzic nie istnieje i pozwolić sobie na popełnianie błędów.