Nadczynność tarczycy u dziecka – przeczytaj, jak się objawia

Nadczynność tarczycy to zespół objawów wywołanych przez nadmiar hormonów produkowanych przez ten narząd. Częstość jej występowania w populacji pediatrycznej jest niewielka (szczyt zachorowalności w okresie pokwitania). Zważywszy jednak na często skąpoobjawowy i mało charakterystyczny przebieg u części maluchów może być przez długi czas niewykryta. Jakie są zatem podstawowe symptomy, które mogą sugerować nadczynność tarczycy u dziecka i powinny skłonić rodziców do pilnej wizyty u lekarza?

Nadczynność tarczycy u dziecka – najczęstsze przyczyny

Nadczynność tarczycy u dzieci może być wywołana przez wiele różnych chorób. Wśród nich najczęściej występują:

  • Przewlekłe limfocytowe zapalenie tarczycy (choroba Hashimoto) – choroba ta jest powszechnie kojarzona z niedoczynnością tarczycy. Należy jednak pamiętać, iż w początkowym swoim stadium manifestuje się właśnie poprzez przejściową nadczynność tego narządu. U większości dzieci jest wykrywana dopiero w momencie, kiedy rozwinie się już pełnoobjawowa niedoczynność tarczycy.
  • Choroba Gravesa-Basedowa – odpowiada za 90% przypadków trwałej nadczynności tarczycy u dzieci. Jest chorobą autoimmunologiczną i polega na tworzeniu przeciwciał naśladujących w działaniu hormony produkowane przez gruczoł tarczowy. Częstość jej występowania w populacji pediatrycznej szacuje się na 1 na 100 tysięcy (6-8 razy większa zapadalność wśród dziewczynek). Co warte zaznaczenia, choroba Gravesa-Basedowa może współistnieć z innymi choroba autoimmunologicznymi – między innymi cukrzycą typu 1, chorobą Adisona (niedoczynnością kory nadnerczy), idiopatyczną małopłytkowością, bielactwem, czy też toczniem układowym rumieniowatym.
  • Autonomiczny guzek nadczynny tarczycy (choroba Goetscha) – odpowiada za 10% przypadków trwałej nadczynności tarczycy. Wiąże się z około 2% ryzykiem rozwoju raka gruczołu tarczowego.
  • Noworodkowa nadczynność tarczycy – występuje u około 1 do 2% dzieci, których matki w ciąży zmagały się z chorobą Gravesa-Basedowa. Związana jest z przechodzeniem matczynych przeciwciał przez łożysko. Może wiązać się wystąpieniem u malucha objawów nadczynności tarczycy już w pierwszych dniach po urodzeniu.

Oczywiście, istnieje wiele innych chorób, które mogą również prowadzić do wystąpienia objawów nadczynności tarczycy. W populacji pediatrycznej występują one jednak bardzo rzadko.

nadczynność tarczycy u dziecka

Nadczynność tarczycy u dziecka – podstawowe objawy

Hormony produkowane przez tarczyce wykazują wpływ na cały organizm. Sprawia to, iż objawy nadczynności tarczycy są bardzo zróżnicowane i mogą obejmować między innymi:

  • Objawy ze strony układu nerwowego i mięśniowego. Pogorszenie zdolności koncentracji i uwagi, nadmierna ruchliwość, labilność emocjonalna, problemy ze snem oraz trudności z chodzeniem po schodach. W części przypadków objawy te mogą być błędnie interpretowane, jako związane z zespołem ADHD (zespołem nadpobudliwości psychoruchowej).
  • Objawy ze strony skóry. Zwiększone ucieplenie i świąd skóry, nadmierna potliwość, występowanie wysypek pokrzywkowych oraz tendencja do zwiększonego wypadania włosów.
  • Objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego. Przyspieszenie akcji serca (tachykardia) oraz zwiększenie amplitudy ciśnienia tętniczego (różnicy pomiędzy ciśnieniem skurczowym a rozkurczowym).
  • Układ pokarmowy – luźne, półpłynne i płynne stolce oraz powiększenie wątroby.
  • Układ endokrynny – u dziewczynek niemiesiączkujących opóźnienie pierwszej miesiączki, a u dziewczynek miesiączkujących nieregularne cykle.

Co warte zaznaczenia, dla choroby Gravesa-Basedowa charakterystyczne są również miękkie powiększenie tarczycy oraz cechy orbitopatii tarczycowej. Między innymi wytrzeszcz gałek ocznych, zaczerwienie i podrażnienie oczu, nadmierne rozwarcie szpar powiekowych dające obraz tak zwanych przerażonych oczu.

Nadczynność tarczycy – diagnostyka oraz leczenie

W ramach diagnostyki nadczynności tarczycy wykonuje się panel oznaczeń laboratoryjnych (poziom hormonów oraz swoistych przeciwciał), badanie palpacyjne tarczycy oraz jej USG. W części przypadków konieczna może być również scyntygrafia oraz biopsja cienkoigłowa (BAC). Diagnostykę powinien rozpocząć lekarz pediatra, ale jej kontynuowanie oraz włączenie leczenia powinno odbywać się już pod kontrolą endokrynologa dziecięcego.

Leczenie nadczynności tarczycy można podzielić na leczenie farmakologiczne (podawanie leków hamujących czynność tarczycy), z wykorzystaniem jodu promieniotwórczego lub też zabiegowe. Wybór metody terapeutycznej jest zależny od stopnia nadczynności, jej przyczyny, czy też wieku dziecka.

Objawy nadczynności tarczycy rozwijają się zwykle u dzieci bardzo podstępnie. Co za tym idzie, rodzice nie powinni bagatelizować żadnych niepokojących symptomów występujących u malucha i zawsze konsultować je z lekarzem.

Przeczytaj, jak się objawia niedoczynność tarczycy u dziecka.

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Skonsultuj się z lekarzem.

Kamil, student VI roku medycyny. Szczególnie zainteresowany tematyką z zakresu medycyny rodzinnej i podstawowej opieki zdrowotnej oraz leczenia bólu. Wzorujący się na dawnym modelu stosowania medycyny, kiedy to lekarze zajmowali się pacjentem w sposób całościowy, udoskonalonym jednak o najbardziej aktualną medyczną wiedzę i nowoczesne metody terapeutyczne.

Komentarze

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.