Łupież różowy Giberta – objawy i leczenie

Łupież różowy Giberta jest łagodną chorobą rumieniowo-złuszczającą wywołaną prawdopodobnie infekcją wirusową. Schorzenie dotyczy głównie osób w wieku od 10 do 35 lat. Częstość występowania łupieżu różowego jest szacowana na około 0,5-2% populacji bez względu na płeć. Wyższa częstość zachorowań jest notowana u ciężarnych i może wynosić nawet 18%. Zatem, czym jest łupież różowy Giberta? W jaki sposób się objawia oraz jak można go leczyć?

Łupież różowy Giberta – definicja i przyczyny

Łupież różowy Giberta jest łagodną, samoograniczającą się dermatozą zaliczaną do chorób rumieniowo-złuszczających. Przyczyny występowania schorzenia nie zostały w pełni poznane. Niemniej jednak wiele badań wskazuje na podłoże infekcyjne choroby. Przemawiają za tym częste współwystępowanie łupieżu różowego Giberta z infekcjami górnych dróg oddechowych, sezonowy wzrost zachorowań oraz zwiększona częstość występowania choroby u osób z kontaktu.

Jeśli chodzi o prawdopodobne czynniki etiologiczne łupieżu różowego, to najczęściej wymienia się ludzki wirus Herpes typu 6 i 7. Wielu naukowców sugeruje jednak związek choroby z zakażeniem innymi patogenami – na przykład wirusem grypy, czy też mycoplasmą. Co więcej, udokumentowano również przypadki wystąpienia łupieżu różowego jako powikłania po szczepieniach przeciwko grypie AH1N1, WZWB, czy też błonicy i tężcowi.

łupież różowy Giberta

Łupież różowy Giberta – objawy kliniczne

Pierwszym objawem łupieżu różowego Giberta u 90% chorych jest tak zwana blaszka macierzysta (zwiastunowa). Przyjmuje ona postać okrągłej lub owalnej zmiany rumieniowatej o średnicy kilku centymetrów i silnym złuszczaniu na obwodzie. Co warte zaznaczenia, blaszka macierzysta pozostaje często przez chorego niezauważona lub błędnie leczona jako zmiana o podłożu grzybiczym.

Kolejnym objawem łupieżu różowego Giberta jest wysiew drobnych, rozsianych i symetrycznych zmian rumieniowo-złuszczających. Wykwity lokalizują się głównie na tułowiu oraz proksymalnych częściach kończyn. Co warte zaznaczenia, u większości chorych zmiany na plecach przypominają wzór drzewka bożonarodzeniowego. Na klatce piersiowej układają się natomiast w kształt litery V. Rzadkością są zmiany lokalizujące się na śluzówkach (16% chorych). Wykwity skórne w przebiegu łupieżu różowego Giberta ustępują najczęściej samoistnie po około 4-6 tygodniach bez pozostawienia widocznych śladów. U części chorych proces zdrowienia może wydłużyć do kilku miesięcy i wiązać z pojawieniem się na skórze przebarwień lub odbarwień.

Jeśli chodzi o inne objawy łupieżu różowego Giberta, to pacjenci czują się najczęściej dobrze. Niemniej jednak u 69% spośród nich przed wystąpieniem zmian rumieniowych mogą pojawiać się łagodne symptomy prodromalne pod postacią niewysokiej gorączki lub symptomów grypopodobnych. Przebieg choroby u dzieci jest bardzo podobny do przebiegu u osób dorosłych. Jedynie w populacji pediatrycznej zmianom skórnym częściej towarzyszy świąd.

Łupież różowy Giberta – leczenie i profilaktyka

W większości przypadków łupież różowy Giberta nie wymaga leczenia. Jedynie w przypadku silnego świądu zalecane jest smarowanie zmian za pomocą środków natłuszczających (emolientów). Stosowanie innych środków miejscowych nie wpływa na skrócenie czasu utrzymywania się wykwitów skórnych. Szczególną grupą pacjentów są kobiety ciężarne. Ze względu na pewne ryzyko powikłań płodowych chore te powinny pozostać zawsze pod ścisłą kontrolą lekarza ginekologa.

Przechorowanie łupieżu różowego Giberta pozostawia zwykle trwałą odporność. Niemniej jednak część badań donosi, iż ponowne zachorowanie w okresie do 4 lat może dotyczyć nawet 25,9% pacjentów. Jeśli chodzi o metody zapobiegania zachorowaniu, to jedynymi sposobami profilaktyki jest dbanie o higienę oraz unikanie kontaktu z osobami chorymi.

Słowem zakończenia, łupież różowy Giberta jest łagodną, ustępującą samoistnie chorobą skóry. Jej wczesne rozpoznanie pozwala na uniknięcie niepotrzebnej i często obciążającej finansowo oraz czasowo chorego diagnostyki.

Bibliografia:
Łupież różowy Giberta – częsta dermatoza o łagodnym przebiegu – dr n. med. Dorota Purzycka-Bohdan, dr hab. n. med. Aneta Szczerkowska-Dobosz, lek. Patrycja Rogowska
Łupież różowy (Giberta) – dr n. med. Aleksandra Grzanka
Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Skonsultuj się z lekarzem.

Kamil, student VI roku medycyny. Szczególnie zainteresowany tematyką z zakresu medycyny rodzinnej i podstawowej opieki zdrowotnej oraz leczenia bólu. Wzorujący się na dawnym modelu stosowania medycyny, kiedy to lekarze zajmowali się pacjentem w sposób całościowy, udoskonalonym jednak o najbardziej aktualną medyczną wiedzę i nowoczesne metody terapeutyczne.

Komentarze

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.