Łojotokowe zapalenie skóry u niemowląt i dzieci

Łojotokowe zapalenie skóry u niemowląt  to przewlekłe niezakaźne schorzenie o nawrotowym charakterze. Zazwyczaj prowadzi do wystąpienia niewielkich łuszczących i rzadko swędzących zmian, które występują na głowie, twarzy i ciele. Problem jest szczególnie zauważalny na obszarach bogatych w gruczoły łojowe.

U małych dzieci łojotokowe zapalenie skóry często ma przebieg podobny do innych chorób, np. atopowego zapalenia skóry. Wielu dermatologów nie kryje, że objawy u niemowlaków i kilkulatków mogą być nieswoiste, a sygnały mylące. Poza tym pediatrzy często na zmiany na skórze u małych dzieci zapisują maści, które sprawdzają się niezależnie od przyczyny problemu. Niestety często są to preparaty „ze sterydami”.

Mimo to warto poznać przyczynę zmian na skórze i wybrać najlepsze leczenie.

Łojotokowe zapalenie skóry u niemowląt

Łojotokowe zapalenie skóry pod paszką

U niemowląt łojotokowe zapalenie skóry zazwyczaj objawia się w postaci ciemieniuchy.  Choroba stanowi sygnał nieprawidłowej pracy gruczołów łojowych.

Najczęściej przebieg łojotokowego zapalenia skóry u dzieci jest łagodny, a wszystkie zmiany mijają samoistnie w przeciągu 6-12 miesięcy. Tylko w nielicznych przypadkach choroba trwa dłużej i wymaga konsultacji ze specjalistą.

Czasami ŁZS u niemowląt obejmuje inny obszar ciała niż głowa i wygląda trochę inaczej niż żółte, tłuste łuski. Zdarza się, że występują zmiany w okolicy ust, płatków nosa, za uszami oraz w pachwinach – gdzie skóra się łuszczy i pęka. Zmiany te bywają czerwone i suche. Często objawy nasilają się przy infekcjach wirusowych i w okresach obniżonej odporności. Ponadto stają się bledsze na chłodzie i zaostrzają się w wysokiej temperaturze i przy spoceniu/przegrzaniu.

Zaniedbane lub nieprawidłowo leczone łojotokowe zapalenie skóry może mieć ostrzejszy przebieg z powodu nadkażenia bakteryjnego lub grzybicznego.

Łojotokowe zapalenie skóry u dzieci

Jeśli łojotokowe zapalenie skóry występuje w postaci ciemieniuchy na skórze głowy, należy stosować metody przewidziane do tego obszaru ciała.

Jeśli natomiast zmiany występują na twarzy i ciele,  pielęgnacja powinna opierać się na kąpieli raz dziennie, delikatnym osuszaniu skóry oraz stosowaniu maści w porozumieniu z pediatrą – często zaleca się ketokonazol lub maść z antybiotykiem. Niekiedy stosowane są preparaty, które mają w składzie siarczek selenu, cynku 2% pirytionian lub kwas salicylowy. Czasami wskazane jest nakładanie preparatów z kortykosteroidem.  W większości przypadków stan skóry znacznie poprawia się pod koniec pierwszego i drugiego roku życia.

Łojotokowe zapalenie skóry objawy

Zmiany skóry towarzyszące łojotokowemu zapaleniu skóry pojawiają się zazwyczaj w charakterystycznych miejscach – najczęściej za uszami, w fałdach skórnych – pod paszkami, u niemowlaków na szyi. Czerwone plamki mogą również pojawić się między paluszkami u stóp.

ŁZS zdjęcie – za uchem

Najczęściej diagnozowane jest w ten sposób, że objawy ŁZS mogą pojawić się właściwie od urodzenia – najpóźniej w przeciągu pierwszych sześciu tygodni życia. Tymczasem AZS zazwyczaj (ale nie zawsze) rozwija się u starszych niemowlaków, mających najmniej 6-8 tygodni.

Diagnoza stawiania jest na podstawie obrazu klinicznego i nie są potrzebne żadne dodatkowe badania.

Łojotokowe zapalenie skóry przyczyny

Przyczyny łojotokowego zapalenia skóry nie są w pełni znane. Istnieją teorie, że przyczyną może być osłabiony układ odporności, niedobory w diecie, jak również inwazja grzyba z kategorii drożdżopodobnych. Przyczyny mogą być genetyczne, środowiskowe i hormonalne.

Łojotokowe zapalenie skóry czy atopowe zapalenie skóry?

Łojotokowe zapalenie skóry w przeciwieństwie do AZS nie ma podłoża alergicznego, choć wygląd skóry może pogarszać się po spożywaniu posiłków bogatych w mleko, jego przetwory oraz cukier.

Zmiany nie są też takie uciążliwe dla dziecka jak w przypadku atopii. ŁZS zazwyczaj nie swędzi i dotyka fałd skóry, zmiany umiejscowione są na niewielkich obszarach. AZS pojawia się na „prostej skórze”, często dotyka większych obszarów ciała, swędzi i utrudnia normalne funkcjonowanie – dziecko drapie się i często śpi niespokojnie.