Krzyk mózgowy – objawy i leczenie

Enigmatyczna, złowroga nazwa, która z pewnością potrafiłaby przerazić niejednego z nas, szczególnie jeśli chodziłoby o własne dziecko. Plotki o nim przenoszone z ust do ust mieszają się z ze strzępkami informacji znalezionymi gdzieś w internecie. Kiedyś opisywany był szerzej, w dzisiejszej literaturze medycznej praktycznie nie ma o nim wzmianki. O czym mowa? Mówimy o krzyku mózgowym, o którym głośniej zrobiło się ostatnim czasem za sprawą osób krytycznie nastawionych do szczepień. Czym tak naprawdę jest krzyk mózgowy, u kogo występuje i czy rzeczywiście spowodowany jest przez szczepienia? Informacje na ten temat znajdziecie w tym artykule.

Czym właściwie jest krzyk mózgowy i jak się manifestuje?

Krzyk mózgowy, inaczej płacz mózgowy (ang. encephalic cry) jest określeniem spotykanym głównie w starszych podręcznikach i opracowaniach medycznych, w dzisiejszej literaturze praktycznie niewymienianym. Dotyczy ono charakterystycznego objawu związanego z występowaniem zaburzeń układu nerwowego związanych np. z uszkodzeniem lub zapaleniem mózgu i co ważne może wystąpić zarówno u dzieci, jak i u dorosłych.

Objawiający się jako niezwykle donośny, piskliwy i nieprzyjemny dla ludzkiego ucha płacz jest niestety często mylony z tzw. nieutulonym (niekontrolowanym, nieustającym) płaczem występującym często jako niepożądany odczyn poszczepienny (NOP). Niekontrolowany płacz charakteryzuje się natomiast ponad 3-godzinnym czasem trwania i może wystąpić do 48 godzin po zaszczepieniu. Przeważnie pojawia się między 6, a 18 godziną po zaszczepieniu maluszka i dotyka najczęściej niemowląt (z częstością do 0,42%) i nigdy nie jest związany z obecnością żadnych dodatkowych objawów neurologicznych. Wystąpienie takiego objawu po szczepieniu wymaga bezwzględnie poinformowania o tym lekarza przed kolejnym planowanym szczepieniem, tak aby mogły zostać zastosowane środki szczególnej ostrożności np. w postaci intensywnego nadzoru.

krzyk mózgowy

Objawy krzyku mózgowego

Krzyk mózgowy charakteryzuje się występowaniem przenikliwego, głośnego i długotrwałego płaczu o bardzo wysokim, piskliwym dźwięku. W przeciwieństwie do zwykłego płaczu, jakiekolwiek próby uspokojenia i ukojenia takie jak przytulanie, kołysanie czy nucenie nie przynoszą żadnego rezultatu, a sam krzyk mózgowy może trwać bez przerwy nawet kilka lub kilkanaście godzin. Odróżnienie go od wspomnianego wcześniej nieutulonego płaczu opiera się w głównej mierze na występowaniu dodatkowych objawów świadczących o zaburzeniach w obrębie układu nerwowego jak np. niedowładów, zaburzeń świadomości i odruchów patologicznych. W takich sytuacjach często dochodzi również do wystąpienia nudności i wymiotów, gorączki, światłowstrętu czy wystąpienia napadów drgawkowych. W takim przypadku należy niezwłocznie, w zależności od stanu dziecka udać się jak najszybciej do lekarza lub wezwać karetkę.

Przyczyny krzyku mózgowego

Jak już wspomnieliśmy wcześniej, przyczyn krzyku mózgowego dopatrujemy się w zmianach w układzie nerwowym związanych np. z uszkodzeniem lub zapaleniem mózgu. Etiologia tych schorzeń może być różna, począwszy od bakterii, poprzez wirusy czy pierwotniaki, a skończywszy na urazach.

W trakcie rozwoju choroby w mózgu zachodzą różnego rodzaju zmiany mogące powodować m.in. nieprawidłowe funkcjonowanie mózgu, błędne lub nadmierne reakcje na bodźce (przeczulica) czy podrażnienie opon mózgowo-rdzeniowych. Skutkiem tych zmian i nieprawidłowości może być właśnie wystąpienie krzyku mózgowego.

Zademonstrowanie krzyku mózgowego w połączeniu z dodatkowymi objawami neurologicznymi obliguje do wdrożenia szybkiej i dokładnej diagnostyki mającej na celu rozpoznanie konkretniej jednostki chorobowej i zastosowania odpowiedniej terapii.

Jak leczyć krzyk mózgowy?

Z uwagi na to, że krzyk mózgowy jest tak właściwie jedynie objawem związanym z nieprawidłowym funkcjonowaniem układu nerwowego, to jego leczenie polega na skutecznej terapii podstawowej jednostki chorobowej np. zapalenia mózgu. Wiąże się to, jak już wcześniej wspomnieliśmy, z dokładną diagnostyką tego schorzenia, a w szczególności czynnika etiologicznego, od którego zależy rodzaj stosowanej terapii. Zahamowanie postępu procesu chorobowego powoduje złagodzenie objawów oraz polepszenie samopoczucia, co będzie wiązało się z również ustąpieniem krzyku mózgowego.

Z uwagi na niewielki zasób wiedzy dostępny w obecnej literaturze medycznej artykuł ten podaje jedynie najważniejsze dostępne informacje na ten temat. W razie potrzeby o rozwinięcie tematu krzyku mózgowego warto poprosić doświadczonych specjalistów, szczególnie z dziedziny pediatrii lub neurologii.

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Skonsultuj się z lekarzem.

Nina, studentka ostatniego roku kierunku lekarskiego, szczególnie zainteresowana tematyką onkologii, badań obrazowych oraz radiologii pediatrycznej. Pisaniem artykułów o tematyce medycznej zajmuję się, aby poszerzać wiedzę i świadomość pacjentów dotyczącą chorób, z którymi mogą się kiedyś zmierzyć lub też właśnie z nimi walczą, ponieważ wierzę, że największe efekty przynosi terapia oparta na partnerstwie. Wyedukowany pacjent lepiej potrafi dbać o swoje zdrowie oraz często dzięki odpowiedniej wiedzy zgłasza się do lekarza już na wczesnym etapie choroby.Wtedy też lepiej rozumie on samą istotę choroby, a dzięki wzajemnej współpracy lekarz i pacjent wspólnie mogą opracować najlepszy plan działania, gdyż właśnie taka relacja przynosi zwykle najlepsze efekty.

Komentarze

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.