Kiedy mówić „nie”?

Asertywność to niezwykle ważna i przydatną umiejętność nie tylko w przypadku posiadania dzieci. Chociaż to właśnie podczas kształtowania osobowości młodego człowieka, umiejętność powiedzenia „nie” zyskuje nowego znaczenia. Rodzice często popełniają błąd, nie wyznaczając granic swoim dzieciom, tłumacząc to prawami dzieciństwa. Brak interwencji w odpowiednim czasie przynieść może negatywne skutki w przyszłości. Jednak umiejętność, jaką jest asertywność, rodzice muszą się nauczyć i z pewnością nie będzie trwać to dnia czy dwóch. To długotrwały proces, który dojrzewa w nas, dorosłych, aż osiągnie etap, w którym swobodnie będziemy reagować na kolejne pomysły naszych pociech.

Dlaczego umiejętność mówienia „nie” jest tak ważna?

Mówienie „nie” wielu osobom sprawia trudności. Wynika to poniekąd z obawy o reakcje innych, czy przedstawienie się w negatywnym świetle. Brak sprzeciwu wynika także z obawy przed powstaniem konfliktu, kiedy wyrazimy swoje zdanie czy odmienność poglądów. O ile w świecie dorosłych jest bardzo ceniona praktyką, o tyle w sytuacjach, kiedy posiadamy dzieci – niezbędną. Właściwa i szybka reakcja otwiera nie tylko możliwość innego rozwiązania sytuacji, ale także uczy zachowań w przyszłości. Wychowanie młodego człowieka spoczywa na rękach rodziców i polega nie tylko na uwrażliwieniu dziecka na to co i dlaczego może, a czego nie, ale także na nauce asertywności dziecka. Nasze pociechy wielokrotnie stają przed koniecznością wyboru. To, czy będą umieć odmówić, w dużej mierze uzależnione jest od tego, co przekazaliśmy im w dzieciństwie.

mówienie nie

Jak mówić „nie”?

Wielu rodziców bardziej lub mniej świadomie swoją asertywność opiera na zakazach i przywilejach. Chcąc powiedzieć dziecku „nie”, nie zawsze musimy używać stwierdzenia „tego Ci nie wolno”. Wręcz powinniśmy wystrzegać się przed wypowiadaniem tych słów. Dziecko powinno mieć nie tylko świadomość, że danej czynności nie może wykonywać, ale także wiedzieć dlaczego. Dlatego oprócz stanowczego „nie” niezbędna jest rozmowa na linii rodzic – dziecko. Właściwe zrozumienie przez dziecko przyczyn oraz czyhających zagrożeń po realizacji konkretnej czynności pozwala na wyuczenie dobrych nawyków. 

Ważnym aspektem asertywności jest także przyzwyczajanie dziecka do tego, że życie składa się nie tylko z przyjemności, ale także z obowiązków. Odmówienie kolejnej kostki czekolady, czy wyjścia późnym wieczorem na zewnątrz, uczy dziecko, że w domu obowiązują pewne zasady, a każdą decyzję, należy skonsultować z rodzicem. Asertywność to nie tkwienie w świecie zakazów, ale umiejętne odmówienie niektórych czynności, które zaszkodzić mogłyby drugiej osobie lub samemu dziecku. Dlatego tak ważna jest nauka mówienia „nie” od najmłodszych lat.

Dzieci są przekorne, kiedy słyszą słowo „nie”, jeszcze bardziej dążą do osiągnięcia zamierzonego celu. Dlatego w wychowaniu warto wykorzystać język przeciwieństw. Zamiast napominać dziecko, żeby nie biegało po pokoju, wskaż inne rozwiązanie, np. usiądź i poukładajmy klocki. Dzieci, szczególnie te najmłodsze, często wykorzystują niedozwolone czynności do zwrócenia uwagi. Być może sprzeciw wynika z faktu okazywania dziecku zbyt mało uwagi. W asertywności niezwykle ważna jest konsekwencja. Mało które dziecko przyjmie i wdroży uwagi natychmiastowo. Nie zdziw się, że będziesz musiała kilkanaście razy powtórzyć, dlaczego czegoś nie wolno, zanim maluch to zrozumie. 

Kiedy należy powiedzieć „nie”?

Dobrym nawykiem jest rozmowa z dzieckiem. Określenie i przekazanie dziecku Jego zasad i obowiązków pozwala na późniejsze ich egzekwowanie. Warto poprzez zabawę uczyć pociechę konkretnych zachowań, a także przedstawiać mu skutki, jakie wynikają z ich nieprzestrzegania. Czasem jednak to nie wystarczy. Dzieci próbują, co mogą, a czego nie, a naszym obowiązkiem jako rodziców jest szybka i skuteczna reakcja. Jeśli dziecko chce zjeść kolejną gałkę lodów, wytłumacz mu, dlaczego nie może tego zrobić i zaproponuj zjedzenie np. owocu. Nie odkładaj rozmowy na później. Wieczorem zapewne dziecko nie będzie już pamiętało, że rano miała miejsce owa sytuacja. Dlatego w każdym przypadku, kiedy dziecko wymusza, należy reagować. Oczywiście warto później wracać do sytuacji i tłumaczyć naszej pociesze, dlaczego, chociażby nadmierne spożywanie słodyczy jest niezdrowe, żeby zapamiętało tą zależność na przyszłość.

Asertywność pozwala na kształtowanie zachowań dziecka, dlatego proces wychowawczy należy rozpocząć poprzez zastanowienie się i określenie, na ile chcemy dziecku pozwalać, a gdzie postawić granicę. Jedynie konsekwentne działania przynoszą skutki, dlatego warto ustalić schemat na długo przed koniecznością jego wdrożenia. 

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Skonsultuj się z lekarzem.

Komentarze

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

Polecane tematy