Jak wygląda depresja u dzieci i młodzieży?

Rozdrażnienie, senność, kłopoty ze sprawnym komunikowaniem się, niedostępność emocjonalna, ale także samookaleczenia się i problemy z nauką. To mogą być objawy depresji u dzieci i młodzieży. Niestety zazwyczaj utożsamiane są z buntem, który należy przykładnie stłamsić. W konsekwencji dziecko zamiast otrzymania wsparcia, zamyka się w swoim świecie coraz bardziej a pomoc staje się coraz trudniejsza. Niestety depresja u dzieci i młodzieży coraz częściej prowadzi do samobójstw. Polska jest na niechlubnym drugim miejscu (tuż za Niemcami) w Europie wśród krajów z największą liczbą samobójstw wśród nieletnich.  Depresja jest trzecim powodem śmierci wśród młodzieży, po zabójstwach i wypadkach samochodowych.

Dzieci, samotność, rozdrażnienie…

To właśnie dzieci, tuż po 60-70-latkach, są grupą społeczną najbardziej narażoną na depresję. Oczywiście choroba duszy występuje niezależnie od wieku, jednak są okresy w życiu, kiedy jesteśmy na nią szczególnie narażeni.

W 30 osobowej klasie średnio 1 osoba cierpi z powodu zaburzeń nastroju.

Warto na samym wstępie zaznaczyć, że depresja to nie jest chwilowy spadek nastroju, ale długotrwały utrzymujący się smutek i poczucie beznadziei. Obserwuje się go przez większość dnia. Dodatkowo zauważa się w zachowaniu także brak odczuwania przyjemności, ekscytacji, radości. Dziecko z depresją trudno zadowolić, mało co je cieszy…

Co warte podkreślenia, w przypadku nastolatków smutek często przybiera formę rozdrażnienia.

Jakie objawy daje depresja u dzieci i młodzieży?

Dziecko nie wie, że ma depresję. Ono myśli, że jest po prostu beznadziejne, nigdzie nie pasuje.

Depresja u dzieci i młodzieży może dawać różne objawy:

  • u jednych osób będzie to wzrost wagi, u innych spadek,
  • u jednych senność, u drugich bezsenność,
  • z jednej strony rozdrażnienie, pobudzenie, z drugiej wręcz przeciwnie – spadek aktywności, kłopot ze wstaniem z łóżka, jakąkolwiek czynnością,
  • dziecko z depresją ma obniżone poczucie własnej wartości,
  • mierzy się z nadmiernym poczuciem winy,
  • ma upośledzone funkcje poznawcze, dziecko z depresją zaczyna się gorzej uczyć,
  • obserwuje się spadek zainteresowań,
  • dziecko sprawia problemy wychowawcze,
  • depresja często prowadzi do uzależnień. Bywa też, że to uzależnienia prowadzą do depresji (na skutek stosowania używek często dochodzi do uszkodzeń mózgu).
  • dziecko się samookalecza, by choć na chwilę zyskać kontrolę nad odczuwanym bólem istnienia,
  • dziecko myśli o sobie, że jest nic niewarte, nigdzie nie pasuje,
  • dziecko z depresją uważa, że świat jest zły, a ludzie stanowią zagrożenie,
  • może nie wierzyć w lepsze jutro (jeśli tak jest rzeczywiście, ryzyko samobójstwa jest większe. Rośnie ono także wtedy, gdy dziecko mówi o samobójstwie lub ma na koncie próbę odebrania sobie życia).  Myśli samobójcze najczęściej pojawiają się wieczorem.

depresja u dzieci

Czy Twoje dziecko zachoruje na depresję?

Według WHO, na depresję są przede wszystkim narażone dzieci, które mają negatywne doświadczenia z dzieciństwa. Szczególnie groźna pod tym kątem jest przemoc psychiczna i zaniedbania emocjonalne. Dzieci, które nie czują się wystarczająco kochane kilkakrotnie częściej dokonują prób samobójczych i decydują się na samookaleczenia. Dodatkowo depresję mogą wyzwolić nadmierne wymagania w domu, krytycyzm, przykre doświadczenie w grupie rówieśniczej.

To, że ryzyko zachorowania w pewnych grupach jest większe, nie oznacza, że dziecko wychowujące się w kochającej, wrażliwej na jego potrzebie rodzinie nie zachoruje na depresję. Niestety nawet w bardzo dobrych rodzinach jest to możliwe.

Warto również dodać, że skłonność do zachorowania na depresję jest przekazywana genetycznie. Gdy depresja uaktywni się na skutek korzystnych uwarunkowań, niestety skłonność do niej pozostaje z dzieckiem na całe życie.

Aż 17% osób dozna depresji w trakcie swojego życia.

Jak rodzić sobie z depresją dziecka?

Niestety karanie przykrych zachowań dziecka to droga donikąd. Nie pozwoli ona na ich zminimalizowanie, szczególnie jeśli ich przyczyną jest depresja.

Pomóc może tylko terapia, trening umiejętności personalnych, farmakologia, a w skrajnych przypadkach pobyt w szpitalu (w celu zapewnienia dziecku bezpieczeństwa). Niestety leczenie zazwyczaj jest długie i trudne. Wymaga mnóstwa cierpliwości od wszystkich członków rodziny.

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Skonsultuj się z lekarzem.

Jesteśmy tu dla Ciebie. Podejmujemy tematy, które dla nas, Rodziców, są ważne. Miło nam Ciebie gościć na naszej stronie! :) Pozostaw ślad po sobie w komentarzu! Jeśli prowadzisz bloga, chętnie Cię odwiedzimy! :)

Komentarze

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

    Polecane tematy