Jak przebiega zapłodnienie in vitro?

Światowa organizacja zdrowia (WHO) uznała niepłodność za chorobę społeczną. Na całym świecie zmaga się z nią od 10 do nawet 18 procent populacji, co w skali naszego kraju daje nam około 1,5 miliona niepłodnych par. Dla części z nich jedynym sposobem na posiadanie własnego potomstwa jest poddanie się procedurze zapłodnienia in vitro. Co każdy z nas powinien wiedzieć o tej formie leczenie niepłodności? Jak przebiega zapłodnienie in vitro?

Czym jest niepłodność?

Niepłodność, najprościej mówiąc, to niemożność zajścia w ciążę. Według definicji WHO, można ją rozpoznać po rocznym, niezakończonym poczęciem współżyciu. Zbliżenia powinny następować średnio 3-4 razy w tygodniu bez stosowania jakichkolwiek środków antykoncepcyjnych. W około 35% przypadków przyczyna niepłodności leży po stronie mężczyzny. 35% przypadków – po stronie kobiety, w 10% za niepłodność odpowiadają zarówno mężczyzna, jak i kobieta. W 20% przypadków etiologia jest nieznana.

Metoda zapłodnienia in vitro – wskazania

jak przebiega zapłodnienie in vitro

Metoda zapłodnienia in vitro jest jedną z form leczenie niepłodności. Stosuje się ją w ściśle określonych przypadkach klinicznych. Spośród nich warto wymienić między innymi:

  • Niedrożność jajowodów lub stan po ich usunięciu. Niepłodność jajowodowa jest najczęściej powikłaniem zapalenia narządów miednicy mniejszej, ciężkiej endometriozy lub uprzednio przebytej ciąży ektopowej. Jajowód jest najczęstszą lokalizacją ciąż pozamacicznych.
  • Niepłodność pochodzenia męskiego. Wskazaniem ze strony mężczyzny do zapłodnienia metodą in vitro są na przykład brak plemników w ejakulacie (przy założeniu, że ich obecność stwierdza się w jądrach). Wskazaniem jest niska jakość plemników obecnych w ejakulacie. Problemem jest duża liczba komórek uszkodzonych, mało ruchliwych czy też całkowity brak ejakulatu.
  • Ryzyko utraty płodności przez jednego z partnerów. Metoda zapłodnienia in vitro jest szansą na posiadanie własnego potomstwa przez pacjentów poddanych procedurom medycznym potencjalnie wpływającym na ich płodność. Na przykład gdy pacjent podlega  leczeniu onkologicznemu. Wtedy komórki jajowe lub plemniki są pobieranie przed leczeniem i przechowywane do czasu podjęcia przez partnerów decyzji o zapłodnieniu pozaustrojowym.
  • Niepłodność immunologiczna. Stan, w którym w śluzie szyjkowym znajdują się przeciwciała niszczące plemniki i uniemożliwiające ich połączenie się z komórką jajową.
  • Nieskuteczność innych metod leczenia niepłodności. Metodę zapłodnienia in vitro uważa się za „metodę ostatniej szansy”.
    Oczywiście to tylko przykłady zaburzeń, które mogą być wskazaniem do przeprowadzenia procedury in vitro. W rzeczywistości lista ta jest o wiele obszerniejsza i z roku na rok ulega dalszemu rozszerzaniu.

Jak przebiega zapłodnienie in vitro?

Metoda zapłodnienia in vitro, w największym skrócie, składa się z 4 następujących po sobie faz.

  • Faza pierwsza (stymulacja jajników) – polega na hormonalnej stymulacji jajników mającej na celu wyidukowanie procesu dojrzewania komórek jajowych. Cały proces je ściśle kontrolowany dzięki regularnie wykonywanym USG przezpochwowym. Badanie to umożliwia ocenę dojrzewających w jajnikach gamet żeńskich.
  • Faza druga (pobranie komórki jajowej) – zabieg pobrania dojrzałych komórek jajowych wykonuje się pod kontrolą USG w znieczuleniu miejscowym. Igła punkcyjna wprowadzana jest do jajnika przez sklepienie pochwy.
  • Faza trzecia (właściwe zapłodnienie pozaustrojowe) – faza ta, w zależności od sytuacji klinicznej, może mieć różny przebieg – na przykład umieszczanie komórek jajowych w płynie zawierającym plemniki lub bezpośrednie ich wstrzykiwanie żeńskich komórek rozrodczych. Niemniej jednak jej istotą jest połączenie się komórki jajowej z plemnikiem i utworzenie zarodka poza organizmem kobiety.
  • Faza czwarta (implantacja zarodków) – zabieg embiotransferu jest praktycznie niebolesny i nie wymaga znieczulenia. Około 2 tygodnie po nim zalecane jest wykonanie pierwszego testu ciążowego.

Co warte zaznaczenia, podczas procedury zapłodnienia in vitro dochodzi najczęściej do powstania większej ilości zarodków.

Niewykorzystane do embriotransferu embriony, o ile są oczywiście prawidłowe, mogą być zamrożone i przechowywane przez wiele lat. Jak dotąd nie wykazano negatywnego wpływu mrożenia i przechowywania na ich ewentualny, późniejszy rozwój. Daje to szansę na ponowienie implantacji w przypadku braku rozwoju ciąży. Skuteczność pojedynczego cyklu zapłodnienia in vitro w głównej mierze zależy od wieku matki i wynosi średnio 20%.

Metoda zapłodnienia in vitro jest najlepszą szansą dla par zmagających się z problemem niepłodności, które jednak pragną mieć własne dziecko. Składa się ona z czterech etapów, do których jednak potrzebne jest odpowiednie przygotowanie. Jej skuteczność zależy od różnych czynników, wśród których najważniejszy jest wiek matki.

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Skonsultuj się z lekarzem.

Nina, studentka ostatniego roku kierunku lekarskiego, szczególnie zainteresowana tematyką onkologii, badań obrazowych oraz radiologii pediatrycznej. Pisaniem artykułów o tematyce medycznej zajmuję się, aby poszerzać wiedzę i świadomość pacjentów dotyczącą chorób, z którymi mogą się kiedyś zmierzyć lub też właśnie z nimi walczą, ponieważ wierzę, że największe efekty przynosi terapia oparta na partnerstwie. Wyedukowany pacjent lepiej potrafi dbać o swoje zdrowie oraz często dzięki odpowiedniej wiedzy zgłasza się do lekarza już na wczesnym etapie choroby.Wtedy też lepiej rozumie on samą istotę choroby, a dzięki wzajemnej współpracy lekarz i pacjent wspólnie mogą opracować najlepszy plan działania, gdyż właśnie taka relacja przynosi zwykle najlepsze efekty.

Komentarze

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.