Jak bezpiecznie wyciągnąć drzazgę? I dlaczego trzeba to zrobić?

Wbite drzazgi to bardzo uciążliwy i bolesny problem, z którym chyba każdy z nas miał już choć raz w życiu styczność. Szczególnie narażone na tego typu urazy są dzieci, które bardzo często bawią się drewnianymi przedmiotami lub gałązkami oraz biegają boso po ziemi. Czy z wbitą w rękę lub stopę drzazgą można poradzić sobie samemu w domu? Jak zrobić to w sposób bezpieczny dla dziecka?  O tym w dalszej części naszego artykułu.

Dlaczego szybkie wyciągnięcie drzazgi jest tak ważne?

W każdym przypadku drzazgi tkwiącej w dłoni lub stopie, zarówno dorosłego jak i dziecka, należy ją jak najszybciej wyciągnąć. Jest to bardzo ważne Gdyż tkwiący w ciele kawałek drewna stanowi potencjalne miejsce wnikania patogenów, jak również sam stanowi ich bogate źródło. Co więcej, jego nieusunięcie, samo z siebie, może indukować bolesny stan zapalny mogący powikłać się wytworzeniem ropnia.
W tym miejscu warto również zaznaczyć, iż sam proces usuwania drzazgi powinien odbywać się zachowaniem należytych środków ostrożności. Narzędzia i sama skóra wokół zranienia powinna być odpowiednio odkażona za pomocą odpowiednich, dostępnych w aptece środków. Alkohol jest w tym przypadku niewskazany. Niezachowanie należytej sterylności grozi zwiększeniem prawdopodobieństwa zakażenia i wydłużeniem czasu gojenia się rany.

jak bezpiecznie usunąć drzazgę

Jak bezpiecznie usunąć drzazgę?

Jak już wspominaliśmy wcześniej, tkwiącą w ciele drzazgę należy usunąć jak najszybciej. Nie należy jednak podejmować pochopnych ruchów i próbować jej wyciągania na siłę lub bez stosownego przygotowania.

Tak więc pierwszym krokiem powinno być odpowiednie umycie dłoni oraz odkażenie narzędzi, miejsca wbicia ciała obcego i jego okolic.

Następnie należy, za pomocą igły lub innego ostrego narzędzia, spróbować lekko wypreparować wbitą drzazgę tak, aby ułatwić sobie jest złapanie. Ostatnim etapem jest jej usunięcia za pomocą pęsety, ponowne odkażenie rany i jej okolic oraz zastosowanie lekkiego opatrunku (na przykład zwykłego plastra na zranienia).

Co warte zaznaczenia, równie ważne co szybkie usunięcie drzazgi jest jej całkowite usunięcie. Pozostawienie jej fragmentów może być bowiem niebezpieczne i być przyczyną rozwoju stanu zapalnego. W momencie, kiedy rodzic nie czuje się na siłach, aby wykonać całą procedurę np. w przypadku głęboko wbitej drzazgi lub boi się zrobić dziecku krzywdę, warto udać się do lekarza rodzinnego.

Co zrobić, gdy wbitej drzazgi nie da się wyjąć?

Zazwyczaj drzazgi wbiją się bardzo powierzchownie (tkwią w naskórku) i są łatwo dostępne dla osoby próbującej je usunąć. Nie jest to oczywiście standard. Do sytuacji szczególnie kłopotliwych należą drzazgi wbite pod paznokciami oraz lokalizujące się wyjątkowo głęboko. W tych przypadkach warto udać się po pomoc do lekarza, który będzie dysponował specjalistycznym sprzętem i możliwością znieczulenia miejsca urazu. Próby samodzielnego usuwanie takich trudno dostępnych drzazg mogą przysporzyć jedynie cierpienia lub sprawić, iż wbite ciało obce utkwi jeszcze głębiej.

Osobny problem stanowią drzazgi zaniedbane, stare, którym towarzyszy już stan zapalny. W ich przypadku nie należy podejmować prób samodzielnego usunięcia. Zazwyczaj bowiem konieczne będzie ich zaopatrzenie przez lekarza i podanie antybiotyku w formie miejscowej lub doustnej. Nieumiejętne próby usunięcia takiej drzazgi grożą możliwością wprowadzenia patogenów wgłąb skóry i mogą być dla zranionego bardzo niebezpieczna. Co więcej, w domowych warunkach nie jest możliwe właściwe opatrzenie takiej rany.

Drzazgi, a profilaktyka tężca

Drzazgi traktuje się z zasady za ciała obce zanieczyszczone, na których mogą bytować liczne bakterie. Sprawia to, iż są one potencjalnym źródłem zakażenia. W określonych sytuacjach wymusza to na lekarzach konieczność przeprowadzenia u pacjenta profilaktyki przeciwtężcowej. Jest to konieczne u osób, które wbiły sobie głęboko drzazgi i z jakiegoś powodu nie były szczepione na tężec lub od podania ostatniej dawki szczepionki upłynęło więcej niż 5 lat.  

Nie są to sytuacje rzadkie, gdyż zgodnie z aktualnym kalendarzem szczepień wszystkim dzieciom w naszym kraju dawkę szczepionki przeciwtężcowi podaje się w 2 miesiącu życia, 4 miesiącu życia, 5-6 miesiącu życia, 16-18 miesiącu życia, 6 roku życia, w 14 roku życia oraz 19 roku życia. Sprawia, to iż dzieci między 11, a 14 rokiem życia oraz dorośli powyżej 23 roku życia, wymagają w przypadku zranień zanieczyszczonym przedmiotami, jakimi bez wątpienia są głęboko tkwiące drzazgi, profilaktyki przeciwtężcowej.

Podsumowując, usuwając drzazgi, należy zawsze pamiętać o zachowaniu należytej staranności oraz ostrożności. Co więcej, w przypadku jakichkolwiek wątpliwości lub obaw dotyczących rany należy zawsze skontaktować się lekarzem. 

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Skonsultuj się z lekarzem.

Nina, studentka ostatniego roku kierunku lekarskiego, szczególnie zainteresowana tematyką onkologii, badań obrazowych oraz radiologii pediatrycznej. Pisaniem artykułów o tematyce medycznej zajmuję się, aby poszerzać wiedzę i świadomość pacjentów dotyczącą chorób, z którymi mogą się kiedyś zmierzyć lub też właśnie z nimi walczą, ponieważ wierzę, że największe efekty przynosi terapia oparta na partnerstwie. Wyedukowany pacjent lepiej potrafi dbać o swoje zdrowie oraz często dzięki odpowiedniej wiedzy zgłasza się do lekarza już na wczesnym etapie choroby.Wtedy też lepiej rozumie on samą istotę choroby, a dzięki wzajemnej współpracy lekarz i pacjent wspólnie mogą opracować najlepszy plan działania, gdyż właśnie taka relacja przynosi zwykle najlepsze efekty.

Komentarze

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.