DNA płodu w mózgu matki? To możliwe!

Amerykańscy naukowcy odkryli, że komórki płodu mogą przedostawać się nie tylko przez łożysko z krwią, ale również przez dekady koncentrować się w mózgu matki. Badaczom udało się udowodnić, że matki, które rodzą dzieci nie do końca „tracą” wszystkie „obce” komórki ze swojego ciała.

Komórki mogą migrować między ciałem matki i płodu, osiedlając się w wielu narządach, w tym w płucach, tarczycy, mięśniach, wątrobie, sercu, nerkach, w skórze.

Smiling young woman in bathtub reading book

To nie wszystko. Naukowcom udało się ustalić na podstawie eksperymentów przeprowadzonych na szczurach, że komórki te mogą mieć ogromny wpływ w procesie przeciwdziałania chorobom: także nowotworom (raka piersi) oraz mogą korzystnie wpływać na odporność matki, pozwalając na usuwanie stanów zapalnych w organizmie i  przyspieszając dochodzenia do zdrowia. To dlatego, że komórki płodu mają właściwości komórek macierzystych i mogą stać się częścią dowolnej tkanki.
Badacze z Fred Hutchinson Cancer Research Center zanalizowali wyniki autopsji 59 mózgów kobiet w wieku od 32 do 101 lat. 63 % z nich zawierało męskie DNA. Najstarszy mózg z takimi genami poddano badaniom od pani w wieku 94 lat.

Mikrochimeryzm – czyli każdy nosi w sobie coś z przodków?

Mikrochimeryzm tłumaczy się jako obecność małej liczby komórek, pochodzących od innego osobnika w organizmie drugiej osoby. Ciąża sprzyja mikrochimeryzmowi, skoro w jej trakcie komórki i materiał genetyczny są wzajemnie wymieniane między matką i płodem za pośrednictwem łożyska.

Niektóre badania pozwoliły udowodnić wieloletnie utrzymywanie się komórek DNA płodu w organizmie matki. Co ciekawe, również komórki matki w niewielkiej ilości są zachowywane u zdrowych dzieci także w ich dorosłym życiu.

Komórki mikrochimeryczne pozostają w szpiku kostnym. Są one zdolne do podziału i migracji do różnych narządów przez wiele lat po porodzie. Udało się je odnaleźć w różnych organach (nerkach, sercu, płucach – organach często przeszczepianych, kobiet posiadających męskiego potomka).

W świetle nowych, rewolucyjnych dowodów przedstawionych przez naukowców z Seattle i opublikowanych w PlosOne powiedzenie „Być oczkiem w głowie mamy” nabiera całkiem nowego znaczenia, podobnie jak ogromne przewiązanie rodzica do dziecka i malucha do rodzica rozumiane jako poczucie jedności czy przynależności.

Bibliografia

1. van Rood JJ, Claas F (2000) Both self and non-inherited maternal HLA antigens influence the immune response. Immunol Today 21: 269–273.2.Reed W, Lee TH, Norris PJ et al. (2007). Transfusion-associated microchimerism: a new complication of blood transfusions in severely injured patients. Semin Hematol. 44 (1): 24–31. doi:10.1053/j.seminhematol.2006.09.012. PMID 17198844.3.Koopmans M, Kremer Hovinga IC, Baelde HJ et al.(2005) Chimerism in kidneys, livers and hearts of normal women: implications for transplantation studies. Am J Transplant 5: 1495–1502.4.Koopmans M, Kremer Hovinga IC, Baelde HJ et al. (2008) Chimerism occurs in thyroid, lung, skin and lymph nodes of women with sons. J Reprod Immunol 78: 68–75.5.Feitsma AL, Worthington J, van der Helm-van Mil AHM et al. (2007) Protective effect of noninherited maternal HLA-DR antigens on rheumatoid arthritis development. Proc Natl Acad Sci U S A 104: 19966–19970.6. Gammill HS, Adams Waldorf KM, Aydelotte TM et al. Pregnancy, microchimerism, and the maternal grandmother. PLoS One. 2011;6(8):e24101. Epub 2011 Aug 30.7.Fugazzola L, Cirello V, Beck-Peccoz P (2011) Fetal microchimerism as an explanation of disease. Nat Rev Endocrinol 7: 89–97. 8.Chan WF, Gurnot C, Montine TJ et al. Male microchimerism in the human female brain.. PLoS One. 2012;7(9):e45592. doi: 10.1371/journal.pone.0045592. Epub 2012 Sep 26.9.Lo YM, Lau TK, Chan LY et al. (2000) Quantitative analysis of the bidirectional fetomaternal transfer of nucleated cells and plasma DNA. Clin Chem 46: 1301–1309.