Czy to autyzm?

Autyzm w wieku szkolnym

U starszych dzieci z autyzmem w okresie dojrzewania mogą ujawnić się padaczki spowodowane zmianami  hormonalnymi a także agresywne zachowania.  Dzieci autystyczne wykazują zaburzenia zmysłów. Dotyczy to jednego a czasem kilku zmysłów, podobnie jest z  czuciem, dlatego są autystycy, którzy nie czują bólu, ale są i tacy, u których każdy dotyk powoduje dyskomfort.

Prawie 10 % dzieci z autyzmem przejawia nadzwyczajne zdolności w różnych dziedzinach. Są też tacy, którzy mają poważne problemy z uczeniem się.

Autystyk w szkole nie nawiązuje kontaktów międzyludzkich, nie demonstruje emocji czy przywiązania często nawet do rodziców. Traktuje innych dość instrumentalnie jako „dodatek do zaspokajania jego potrzeb”. Nawet jeśli  nie pojawiły się wcześniej, teraz można niejednokrotnie zauważyć typowe, autystyczne zachowania: stereotypowe ruchy jak kiwanie się, wyrzucanie ramion w górę, kręcenie się w kółko, wirowanie przedmiotami, wachlowanie twarzy, lizanie rąk lub przedmiotów, rozsmarowywanie śliny po twarzy, klaskanie dłońmi, pstrykane palców (może oznaczać niepokój lub reakcję na stres).

Wielokrotnie zdarzają się samookaleczenia: gryzienie rąk, wciskanie oczu palcami, uderzanie rękoma uszu, uderzenia głową o różne przedmioty, gryzienie się. Wzmaga się agresja do rówieśników i dorosłych, dziecko gryzie, kopie, pluje, popycha a także niszczy przedmioty.

Dzieci autystyczne wykazują obsesyjne zainteresowania danym przedmiotem, są bardzo zaniepokojone, gdy takowy zginie, zdarzają się autystycy obsesyjnie zainteresowania np. rozkładami jazdy pociągów, liczbami, nakrętkami do butelek.

Autystyk w rozmowach porusza tylko interesujące dla niego tematy, często te same i powtarzające się, nie zważając na poruszane przez innych.

Autyzm charakteryzuje się nieprawidłowościami w funkcjonowaniu mózgu. Pośmiertne badania mózgu u osób z autyzmem wykazały niedorozwój tych obszarów mózgu, które są odpowiedzialne za powstanie emocji, dopływ bodźców czuciowych i uczenie się, natomiast te odpowiadające za koncentrację są znacznie mniejsze lub bardzo duże. Stwierdzono również podwyższony poziom serotoniny we krwi i płynie mózgowo-rdzeniowym.

Z autyzmem da się żyć. Jeśli dziecko od początku będzie pod dobrą opieką, ma szanse na normalne życie w przyszłości. Bywa, że dorosły z autyzmem musi przebywać w specjalnym ośrodku, ale są i tacy, którzy osiągają sukcesy w pracy, mieszkają sami  lub zakładają rodziny i prowadzą normalne życie.

Literatura
Autyzm. Jak pomóc rodzinie, Peter Randall, Jonathan Parker, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne Gdańsk 2002,
Syndrom czerwonej hulajnogi, Mirka Jaworska, Prószyński i S-ka 2013