Choroba bornholmska, czyli jak leczyć piekielną grypę?

Enterowirusy są drugimi po rynowirusach czynnikami sprawczymi infekcji wirusowych występujących u ludzi. Jednym z przykładów schorzeń przez nie wywoływanych jest choroba bornholmska zwana również nagminną pleurodynią, czy też piekielną grypą.
Czym objawia się ta jednostka chorobowa? Jakie są formy je leczenia?

Chorobo bornholmska – definicja

Choroba bornholmska jest ostrą chorobą wirusową wywoływaną głównie przez wirusy Coxsackie typu B i dotykającą ludzi w każdym wieku.

Szczyt jej zachorowań w krajach o klimacie umiarkowanym przypada na miesiące późnowiosenne oraz letnie. Jeśli chodzi o drogę transmisji wirusa, to do zakażenia najczęściej dochodzi drogą pokarmową (poprzez zjedzenie pokarmu lub wypicie wody zanieczyszczonej odchodami osoby chorej na chorobę bornholmską). Wynika to z faktu, iż enterowirusy (do których należą
wirusy Coxsackie) namnażają się głównie w przewodzie pokarmowym i są wydalane wraz z kałem.

choroba bornholska

Choroba bornholmska – objawy

Choroba bornholmska zaczyna się zazwyczaj w sposób nagły i objawia się silnymi, kłującymi bólami w klatce piersiowej. Zważywszy na taki obraz kliniczny, może ona sugerować, szczególnie w populacji osób starszych, zawał mięśnia sercowego lub też jego zapalenie.

Co warte zaznaczenia, ból w klatce piersiowej u pacjentów dorosłych jest zazwyczaj zlokalizowany z boku i nasila się podczas wykonywania ruchów skrętnych i pochylania. W populacji dzieci i młodzieży z kolei objawy bólowe dotyczą zazwyczaj dolnej części klatki piersiowej lub okolicy nadbrzusza.

Jeśli chodzi o inne objawy występujące w przebiegu choroby bornholmskiej, to można
spośród nich wymienić między innymi:

  • gorączkę – pacjenci cierpiący na piekielną grypę mogą gorączkować nawet powyżej 39 stopni Celsjusza. Co warte zaznaczenia, podwyższona temperatura ciała utrzymuje się zazwyczaj około 2 dni, a następnie samoistnie ustępuję,
  • obrzęk klaki piersiowej – zajęte procesem chorobowym mięśnie międzyżebrowe mogą być obrzęknięte i bardzo tkliwe,
  • ból głowy, zawroty głowy,
  • ból gardła – wirusy Coxsackie są również czynnikiem etiologicznym tak zwanej herpanginy, czyli ostrego, wirusowego zapalenia gardła,
  • uczucie ogólnego osłabienia,
  • brak apetytu,
  • problemy z oddychaniem – wynikają one z faktu, iż pacjenci mają bólowo ograniczoną możliwość nabierania głębszych oddechów.

Choroba bornholmska ma charakter samoograniczający i samoustępujący. Występujące w jej przebiegu bóle w klatce piersiowej lub nadbrzuszu mijają zazwyczaj po około 2-4 dniach trwania.

Choroba bornholmska – diagnoza, leczenie i powikłania

Diagnoza choroby bornholmskiej jest tak zwaną diagnozą z wykluczenia. Oznacza to, iż w procesie diagnostycznym konieczne jest wykluczenie innych przyczyn mogących dawać bóle w klatce piersiowej. Z tego też względu u każdego chorego powinno się
wykonać badanie EKG oraz RTG klatki piersiowej.

Jeśli chodzi o leczenie choroby bornholmskiej, to ma ono wyłącznie charakter objawowy. Polega głównie na podawaniu
pacjentowi niesteroidowych leków przeciwzapalnych w postaci doustnej oraz miejscowej. Stosowanie leków przeciwwirusowych nie skraca czasu trwania objawów i nie jest zalecane.

Chorzy na chorobę bornholmską zdrowieją zazwyczaj w ciągu kilku dni. W około 5% przypadków może jednak dochodzić u nich do zagrażających życiu i zdrowiu powikłań.

Spośród nich można wymienić między innymi zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie jąder u mężczyzn, zapalenie worka osierdziowego, czy też zapalenie mięśnia sercowego.

Przechorowanie choroby bornholmskiej pozostawia trwałą odporność przeciwko konkretnemu typowi wirusa odpowiedzialnego za zakażenie. Należy jednak pamiętać, iż patogenne dla człowieka jest bardzo wiele gatunków wirusów zaliczanych do enterowirusów. Stąd też przechorowana choroba bornholmska nie wyklucza innych infekcji enterowirusowych – na przykład herpanginy, zespołu dłoni, stóp i jamy ustnej, czy też wysypek enterowirusowych.

Słowem zakończenia, choroba bornholmska ma dosyć dramatyczne objawy. W większości przypadków ustępuje jednak samoistnie i nie powoduje żadnych daleko idących skutków zdrowotnych.

Bibliografia:
Zakażenia wywołane przez wirusy Coxsackie – dr hab. n. med. Ernest Kuchar
Zdzisław Dziubek, Ewa Duszczyk: Choroby zakaźne i pasożytnicze. Wyd. IV.
Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2017, s. 273

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Skonsultuj się z lekarzem.

Kamil, student VI roku medycyny. Szczególnie zainteresowany tematyką z zakresu medycyny rodzinnej i podstawowej opieki zdrowotnej oraz leczenia bólu. Wzorujący się na dawnym modelu stosowania medycyny, kiedy to lekarze zajmowali się pacjentem w sposób całościowy, udoskonalonym jednak o najbardziej aktualną medyczną wiedzę i nowoczesne metody terapeutyczne.

Komentarze

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.